Już dawno nie byłam tak nieszczęśliwa, jak teraz, może nawet nigdy aż tak i w taki sposób. Robię rzeczy ostateczne i nieodwracalne, w samotności, bólu i tęsknocie za żywymi i umarłymi.

Ślęczę nad przedmiotami i rozpamiętuję, choć przecież wiem, że to tylko przedmioty, ale przecież to nie o przedmioty tak naprawdę tu chodzi.



Wczoraj znalazłam w głębi kuchennej szafki trzy drewniane deseczki, które w dawnych czasach służyły moim rodzicom do przyciskania w beczce kiszonej kapusty. Potem kapustę kisiło się już w słoikach, więc deseczki zostały porządnie wyszorowane, zawinięte w papier i schowane, gdyby miały się jeszcze przydać.
Są gładkie, czyściutkie i pachnące - czekały wiele lat w tej szafce, aby ujrzeć wreszcie światło dzienne. Pojadą ze mną do Gospodarstwa, choć ja przyciskam kapustę talerzykiem odwróconym do góry dnem i obciążonym polnym kamieniem. Ale może znajdę dla nich inne zastosowanie.

W sobotni poranek zabieram się za kuchennych szafek ciąg dalszy, ale najpierw trochę kawy, trochę łez, parę rzędów szalika na drutach.

Dziś jest pierwszy Dzień Babci, a jutro Dzień Dziadka, kiedy moje dzieci nie mają już komu złożyć życzeń.


Tak napisali inni:

Mam

  26.01.2017, 13:07   178.217.34.167
Trzeba o tym myśleć, jeśli się ma dzieci - bo to przecież także życie...
I nic się z tym nie da zrobić.

edorota

  26.01.2017, 00:43   37.47.1.28
Tak sobie myślę czasem, żebym zdążyła kiedyś tam zrobić porządek, tak aby córki nie zostały z tym same :(
Pozdrawiam cieplutko, mimo, że się nie znamy :(
Ownlog.com :: Wróć